Vrijdag 27 December

Het was natuurlijk eigenlijk volstrekt bezopen
Ik kreeg nooit eens de erkenning die ik hebben wou
Het bleef maar dweilen met de kraan volledig open
Ik was dag in dag uit vergeefs met schilderkunst in touw

Ik ben ook heel wat keren door het stof gekropen
Maar ik hield het vol omdat ik moest en zou
Ik had af en toe zelfs zin mijzelf op te knopen
Of een baan te nemen ergens in de bietenbouw

Maar vanaf vandaag gaan dus de zaken voortaan lopen
Tegen de armoede zeg ik arrividerci, ciao
En ik behoor niet langer tot de misantropen
Omdat ik mijn geslacht niet langer meer berouw

Want de musea gaan vooral nog kunst van vrouwen kopen
Ik sta dus niet meer in mijn eentje in de kou
Eindelijk mag ook ik eens op erkenning hopen
Ik schreef het lang geleden al ik ben een vrouw