Maandag 2 September

Niemand weet hoezeer je lijdt
Je dochter schittert door afwezigheid
Al je vrienden ben je kwijt
En de kleinste kleinigheid
Wordt een soort van dwangarbeid
Voltooid tegenwoordige tijd

Van elke ochtend heb je spijt
En je wilt worden bevrijd
Uit de volstrekte eenzaamheid
Maar ze zeggen dat het slijt
Dat menigeen je juist benijdt
Voltooid tegenwoordige Tijd

Je vraagt met al je assertiviteit
Vergeefs om hun welwillendheid
Maar het is een strafbaar feit
Voor hun een monstruositeit
En ze zijn de meerderheid
Voltooid tegenwoordige Tijd

Maar zelfs hun vasthoudendheid
Moet wijken voor realiteit
Duurt niet tot in de eeuwigheid
Tenslotte wint de dood het pleit
Komt er een einde aan je strijd
Voltooid Verleden Tijd

Plaats een reactie